Toprak Kokusundaki Yalnızlık

 

Ben seni yağmurlu bir akşamda kaybettim…
Yüzümdeki tuzu gökyüzünün suyuyla buluşturduğum gün.
Senden sonra kaynaştık birbirimize toprakla.
Senden sonra…

Öncesi ile sonrasının kesiştiği gündü yağmurlu hava.

Ve bir soğukluk, ıslaklık…
Uzaklık hissi…
Burnumdan hiç gitmeyen toprak kokusu
Ahh! Yalnızlığın nişanesi oldu bu hava.
Ben severdim yağmuru, toprağı ve ağlamayı
Ama ağlamak mutluluktan olmalıydı…

Hepsi bir günde birleşince sıkışıp kaldı duygular.

Cansızlığına ilham oldu damlalar.
Ağlamak neymiş gökyüzünden öğrendim
Ve bilmek lazımmış neymiş tek olmak.
Kıyamet kadar suyun içinde susuz kalmak…